24-04-2023. 7 marca 2023 r. na stronie Rządowego Centrum Legislacji opublikowano zmieniony projekt ustawy o działalności windykacyjnej i zawodzie windykatora. Ekspert naszego Instytutu, dr Bartosz Sierakowski, udzielił wypowiedzi Dziennikowi Gazecie Prawnej na temat planowanych zmian. Zapraszamy do zapoznania się z tekstem. Praca: Elektroradiolog w Wrocławiu. 130.000+ aktualnych ofert pracy. Pełny etat, praca tymczasowa, niepełny etat. Konkurencyjne wynagrodzenie. Informacja o pracodawcach. Szybko & bezpłatnie. Zacznij nową karierę już teraz! Apele i stanowiska podjęte przez NRL w dniu 11 marca 2022 r. Naczelna Rada Lekarska na posiedzeniu 11 marca 2022 r. przyjęła: APEL do społeczności międzynarodowej. APEL do Ministra Zdrowia. STANOWISKO w sprawie projektu ustawy o obronie Ojczyzny. STANOWISKO w sprawie poselskiego projektu ustawy o zawodzie kosmetologa. Ministerstwo Zdrowia chce specjalizacji, środowisko ustawy o zawodzie. Ministerstwo Zdrowia przekazało do konsultacji publicznych rozporządzenie zakładające utworzenie nowej dziedziny specjalizacji: psychoterapii. Proponowanym zmianom poświęcono poniedziałkowe (28 listopada) posiedzenie Parlamentarnego Zespołu ds. W 2015 roku Polskie Towarzystwo Psychologiczne przygotowało wstępną wersję projektu nowej ustawy o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów. Założenia do nowej ustawy oraz uwagi do nich przekazywane do Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej nigdy nie zostały opracowane ani poddane dalszej pracy legislacyjnej. w których udzielane sq šwiadczenia przez technika elektroradiologii, od poniedzialku do niedzieli w lokalizacji Ceglana 35 Udzielajqcego zamówienia, zgodnie z ustalonym harmonogramem. Termin realizacji: 01.10.2023 r. — 30.09.2025 r. Dane ersonelu od owiedzialne o za realizac. zadania b d ce o rzedmiotem konkursu . Lp. Imie i nazwisko Reklama. Ustawa o zawodzie psychoterapeuty to konieczność, zwłaszcza w kontekście rozporządzenia Ministerstwa Zdrowia o specjalizacji i nowelizacji ustawy o ochronie zdrowia psychicznego – mówią przedstawiciele środowiska psychoterapeutów. I zabierają się do pracy nad kształtem ważnego dla nich aktu prawnego. Kształc enie techni ków elektroradiologii o dbywa się na . legislacyjnego dotyczącego ustawy o niektórych zawodach Ustawa z dnia 2 0 lipca 1950 r. o zawodzie felcz era, DzU 1950 nr 36 Zresztą analiza kompetencji technika według rozporządzenia w sprawie podstawy programowej kształcenia w zawodach nie wskazuje by legitymował się on jakimikolwiek kompetencjami o charakterze ściśle medycznym. Rozporządzenie wskazuje, że uczeń w omawianym zawodzie: 1) wyjaśnia ogólną budowę i funkcje organizmu człowieka; Projekt ustawy reguluje zagadnienie związane z rejestrem osób uprawnionych do wykonywania zawodu medycznego, który będzie prowadzony w systemie teleinformatycznym, a którego właścicielem i administratorem będzie Centrum e-Zdrowia. Natomiast administratorem danych gromadzonych w tym rejestrze jest minister właściwy do spraw zdrowia. U6AM. Sejm debatował w środę nad nowelizacją ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników podmiotów dyskusji Czesław Hoc (PiS) podkreślił, że propozycja jest wyrazem szacunku i wdzięczności dla pracowników ochrony zdrowia. Projekt - jak mówił - jest "na miarę przełomu i pisania historii w podwyższaniu minimalnego wynagrodzenia". Wskazywał, że jest to ustawa pokoleniowa, podnosząca prestiż medyków i będąca też zachętą do pracy w służbie zdrowia i powrotu do zawodu. "Zawołajmy do młodzieży: warto być medykiem" - dodał. Hoc ocenił, że pomimo kilku spornych kwestii projekt nowelizacji jest "zdrowym kompromisem". Zapowiedział też zgłoszenie poprawki porządkującej rekomendację prezesa Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji. Posłanka KO Elżbieta Gelert zaznaczyła, że przy galopującej inflacji oczekiwania wszystkich pracowników ochrony zdrowia są i będą wysokie. Wśród zastrzeżeń do projektu wymieniła "spłaszczenie płacy lekarzy specjalistów". "Podwyżka współczynnika nawet nie o jedną dziesiątą, to przy podwyżkach dla innych grup magistrów ze specjalizacją wymowna różnica" - wskazała. Posłanka zadeklarowała, że pomimo uwag klub KO widzi potrzebę przyjęcia tych rozwiązań, aby zabezpieczyć personel ochrony zdrowia przed inflacją. Poinformowała jednocześnie o złożeniu poprawki, zgodnie z którą "technicy farmaceutyczni zostaną potraktowani tak samo jak technicy elektroradiologii". Złożenie poprawek do projektu zapowiedziała także Lewica. Posłanka Marcelina Zawisza uzasadniała, że należy wprowadzić do ustawy przepisy chroniące medyków przed nadużyciami. "Lewica poprze tę ustawę i docenia zmiany mające na celu podniesienie wynagrodzeń pracowników ochrony zdrowia, ale możemy to zrobić lepiej, sensowniej, by nie narażać pracowników na niepotrzebne nieprzyjemności związane, czy to z degradacją, czy z dorzucaniem dodatkowych obowiązków w sytuacji, w której te pieniądze im się należą" - powiedziała Zawisza. Poparcie dla proponowanych rozwiązań zadeklarował także Radosław Lubczyk z Koalicji Polskiej. Wskazał, że służba zdrowia zmaga się z wieloma problemami z przepełnionymi szpitalami i niedoborem lekarzy. Podkreślił, że pomysł podwyżek dla medyków jest dobry i konieczny. Poseł pytał jednocześnie o źródło finansowania tych zmian, skoro wchodzą one w życie już od 1 lipca. Z kolei Janusz Korwin-Mikke (Konfederacja) ocenił, że proponowane zmiany odbywają się kosztem podatnika. "Za to wszystko zapłaci podatnik, a potem się dziwi, dlaczego rosną ceny benzyny, ceny w sklepach, skąd jest inflacja. Właśnie stąd, że załatwia się postulaty grup zawodowych, a nie myśli się o podatniku i nie myśli się o pacjencie" - powiedział. Wojciech Maksymowicz (koło Polska 2050) wskazywał, że przez inflację publiczne nakłady na opiekę zdrowotną będą w tym roku stanowić mniej niż 5 proc. PKB. Zapowiedział złożenie poprawek, które "urealnią wzrost nakładów na opiekę zdrowotną". W dyskusji głos zabrał także wiceminister zdrowia Piotr Bromber, który poinformował, że na wzrost wynagrodzeń przeznaczono dodatkowe 7,2 mld zł. "Dotyczy to pracowników medycznych i niemedycznych, działalności podstawowej, czyli tych pracowników, którzy są związani z udzielaniem świadczeń" - tłumaczył Bromber. Przekonywał, że ta ustawa ma pokazać młodym ludziom konkretną perspektywę. "Kształcisz się, kończysz studia magisterskie, robisz specjalizację - masz perspektywę pracy i rozwoju swoim zawodzie" - podkreślił wiceminister. Podziękował klubom za poparcie dla proponowanych zmian. Komisja Zdrowia w czwartek W związku ze zgłoszonymi poprawkami projekt nowelizacji został odesłany do Komisji Zdrowia. Posiedzenie komisji zaplanowano na czwartek. Planowane od lipca 2022 r. podwyżki najniższego wynagrodzenia zasadniczego wyniosą dla lekarzy specjalistów I stopnia – 2009 zł (wzrost z 6201 zł do 8210 zł), a dla lekarzy specjalistów II stopnia – 1441 zł (wzrost z 6769 zł do 8210 zł). Najniższe wynagrodzenie zasadnicze opiekunów medycznych i techników medycznych ze średnim wykształceniem wzrośnie o 1097 zł (wzrost z 3772 zł do 4870 zł). Najniższe wynagrodzenie zasadnicze ratowników medycznych i pielęgniarek ze średnim wykształceniem ma wzrosnąć o 1550 zł (wzrost z 3772 zł do 5323 zł), magistrów pielęgniarstwa, fizjoterapii, farmaceutów i diagnostów laboratoryjnych ze specjalizacją o 1827 zł (wzrost z 5478 zł do 7304 zł). W projekcie nowelizacji zaproponowano powiązanie określanych w porozumieniu albo zarządzeniu zasad wynagradzania pracowników innych niż pracownicy działalności podstawowej, ze średnim wzrostem wynagrodzeń w danym podmiocie leczniczym, w taki sposób, aby wynagrodzenia tych osób zapewniały wysokość odpowiadającą średniemu wzrostowi wynagrodzenia w danym podmiocie w ustalonym okresie. MZ szacuje, że planowane od lipca 2022 r. podwyżki obejmą grupę ok. 460 tys. pracowników ochrony zdrowia.(PAP) Autorka: Karolina Kropiwiec kw/ RCL: Projekt rozporządzenia ws. kwalifikacji wymaganych od pracowników w podmiotach leczniczych W czwartek RCL opublikowało projekt rozporządzenia ministra zdrowia w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami. W czwartek RCL opublikowało projekt rozporządzenia ministra zdrowia w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami. Poniżej zamieszczamy uzasadnienie projektu rozporządzenia. Projekt rozporządzenia stanowi wykonanie upoważnienia zawartego w art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2020 r. poz. 295 i 567) i zastępuje dotychczasowe rozporządzenia ministra zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz. U. poz. 896). Projektowane rozporządzenie, podobnie jak dotychczas obowiązujące przepisy, utrzymuje w załączniku do rozporządzenia podział (złożony z 3 tabel) na pracowników: działalności podstawowej, administracyjnych, technicznych i ekonomicznych oraz gospodarczych. Projekt rozporządzenia ma na celu dostosowanie wymagań kwalifikacyjnych na poszczególnych stanowiskach pracy do zarówno zmieniającego się dynamicznie rynku pracy w ochronie zdrowia jak i systemu kształcenia kadr medycznych. Przykładem takiej zmiany jest wprowadzenie do taryfikatora kwalifikacyjnego stanowisk pracy: technika sterylizacji medycznej i starszego technika sterylizacji medycznej w związku z rozpoczęciem kształcenia w tym zawodzie w szkołach policealnych. Jest to zawód wprowadzony do klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego w 2012 r. Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik sterylizacji medycznej jest przygotowany do wykonywania następujących zadań zawodowych: kwalifikowania sprzętu i wyrobów medycznych do procesów mycia, dezynfekcji i sterylizacji oraz przeprowadzania mycia, dezynfekcji i sterylizacji sprzętu i wyrobów medycznych przy użyciu odpowiednich metod i urządzeń; przeprowadzania kontroli procesów dekontaminacji, prowadzenia dokumentacji mycia, dezynfekcji i sterylizacji. Ponadto zastąpiono dotychczasowe stanowisko operatora ciśnieniowych sterylizatorów gazowych i parowych stanowiskiem operator procesu dekontaminacji. W związku z tym dodano przepis przejściowy stanowiący, że pracownik zatrudniony w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą na stanowisku operatora ciśnieniowych sterylizatorów gazowych i parowych lub na stanowisku preparatora albo dezynfektora przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, może być zatrudniony na stanowisku operatora procesu dekontaminacji albo na dotychczasowym stanowisku pracy. Jednocześnie, w celu zagwarantowania osobom niespełniającym wymogów określonych w projektowanym rozporządzeniu, a zatrudnionym na danych stanowiskach w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, wprowadzono przepis stanowiący, iż w dalszym ciągu będą mogły być one zatrudnione na dotychczasowych stanowiskach pracy lub równorzędnych, zgodnie z obowiązującymi dotychczas przepisami. Ponadto w projekcie dokonano zmian związanych z dostosowaniem wymagań kwalifikacyjnych na poszczególnych stanowiskach pracy do innych przepisów, np. regulacji prawnej dotyczącej zawodu fizjoterapeuty lub zmian w rozporządzeniach w sprawie świadczeń gwarantowanych w poszczególnych zakresach. W projektowanym rozporządzeniu wprowadzono zmiany obejmujące między innymi: 1) wprowadzenie nowych stanowisk pracy adekwatnych do potrzeb podmiotów leczniczych takich jak: zastępca kierownika centralnej sterylizatorni, asystent zdrowia publicznego, inżynier biomedyczny, specjalista neurologopeda, specjalista surdologopeda, Ratownik Medyczny Koordynujący, psychoterapeuta, psychoterapeuta dzieci młodzieży, terapeuta środowiskowy, technik sterylizacji medycznej, optometrysta, koder medyczny, koordynator do spraw pakietu onkologicznego, operator procesu dekontaminacji, pracownik ochrony w ośrodku psychiatrii sądowej, inspektor ochrony danych i pełnomocnik ochrony informacji niejawnych; 2) wprowadzenie zmian w nazwach stanowisk pracy, np.: a) dotychczasowe stanowisko „kierownika zespołu techników elektroradiologii” i stanowisko „technika koordynującego i nadzorującego pracę innych techników elektroradiologii” zastąpiono stanowiskami - „kierownik zespołu elektroradiologów” i „elektroradiolog koordynujący i nadzorujący pracę innych elektroradiologów”, z uwagi na transformację kształcenia w tym zawodzie i obecność na runku pracy absolwentów studiów na kierunku elektroradiologia, b) wprowadzenie stanowiska „asystent farmacji szpitalnej lub klinicznej”, dla którego określono wymóg posiadania tytułu specjalisty w dziedzinie farmacji szpitalnej lub klinicznej (który dotychczas uwzględniony był w wymaganiach określonych dla stanowiska „asystent farmacji”), przy jednoczesnym określeniu dla stanowiska „asystent farmacji” wymogu posiadania tytułu specjalisty w dziedzinie farmacji (tj. w jednej z 10 dziedzin, w których farmaceuci mogą uzyskać tytuł specjalisty), c) wprowadzenie stanowiska „specjalista neurologopeda, surdologopeda”, dla którego określono wymóg posiadania tytułu specjalisty w dziedzinie neurologopedii lub surdologopedii (który dotychczas uwzględniony był w wymaganiach określonych dla stanowiska „starszy asystent logopedii”), przy jednoczesnym wykreśleniu wymogu posiadania tytułu specjalisty w ww. dziedzinach z wymagań określonych dla stanowiska „starszy asystent logopedii”, d) zastąpienie stanowisk „psycholog kliniczny” i „asystent psychologii klinicznej” stanowiskiem: „specjalista psycholog kliniczny” przy utrzymaniu doczasowych wymogów kwalifikacyjnych (tj. wymogu posiadania tytułu zawodowego psychologa oraz specjalizacji I lub II stopnia w dziedzinie psychologia kliniczna lub tytułu specjalisty w dziedzinie psychologia kliniczna); 3) wprowadzenie zmian w wymaganiach kwalifikacyjnych na dotychczasowych stanowiskach: a) fizjoterapeuta – przez odniesienie się do kwalifikacji określonych w ustawie z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2019 r. oraz z 2020 r. poz. 567), b) ratownik medyczny – przez odniesienie się do kwalifikacji określonych w ustawie z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2020 r. poz. 882), c) diagnosta laboratoryjny - przez odniesienie się do kwalifikacji określonych w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (Dz. U z 2019 r. poz. 849 oraz z 2020 r. poz. 567), d) farmaceuta - przez odniesienie się do kwalifikacji określonych w ustawie z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2019 r. poz. 1419), e) główny księgowy - przez odniesienie się do kwalifikacji określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm.), f) pracownik ochrony - przez odniesienie się do kwalifikacji określonych w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2020 r. poz. 838), g) asystenci lekarze lub lekarze dentyści i stażyści lekarze lub lekarze dentyści - rozróżnienie ww. stanowisk przez dookreślenie w wymogach dla asystentów lekarzy lub lekarzy dentystów posiadania prawa wykonywania zawodu, a stażystów lekarzy lub lekarzy dentystów - prawa wykonywania zawodu w miejscu i czasie odbywania stażu podyplomowego, h) dostosowanie brzmienia wymogów ujętych w tabeli I - Pracownicy działalności podstawowej, w kolumnie 3 - Wymagane kwalifikacje do obowiązujących przepisów regulujących kształcenie; 4) wykreślenie stanowisk pracy, np. fasowaczki – zadania wykonywane na tym stanowisku mieszczą się w zadaniach technika farmaceutycznego lub stanowiska dezynfektora – zadania wykonywane na tym stanowisku pracy mieszczą się w zadaniach wykonywanych na stanowisku operatora procesu dekontaminacji. W projektowanym rozporządzeniu dokonano również zmian w zakresie stanowisk pracy zajmowanych przez osoby wykonujące zawód pielęgniarki lub położnej. Mając na uwadze problemy występujące w polskim pielęgniarstwie i położnictwie, w tym zmniejszającą się liczbę pielęgniarek i położnych w systemie opieki zdrowotnej, Minister Zdrowia dnia 21 kwietnia 2017 r. powołał Zespół, który w grudniu 2017 r. opracował dokument pn. Strategia na rzecz rozwoju pielęgniarstwa i położnictwa w Polsce, zwany dalej „Strategią”. Dokument ten określa ustalone wspólnie ze środowiskiem pielęgniarek i położnych kierunki działań i zmian jakie należy podjąć, aby zapewnić wysoką jakość, bezpieczeństwo i dostęp do opieki pielęgniarskiej dla pacjentów. Minister Zdrowia podejmując decyzje dotyczące organizacji i funkcjonowania systemu ochrony zdrowia – w szczególności w obszarze pielęgniarstwa i położnictwa - będzie uwzględniał propozycje działań Zespołu określone w Strategii. Jednym z działań przewidzianych w Strategii jest ustalenie ścieżki awansu zawodowego pielęgniarek i położnych. Ścieżka awansu zawodowego pielęgniarki i położnej jest ustalana obecnie przez pracodawcę na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami. W ocenie Zespołu jedną z możliwości uregulowania kwestii awansu zawodowego pielęgniarek i położnych jest wprowadzenie zmian w ww. rozporządzeniu. W ramach prac nad Strategią wypracowano propozycje tych zmian, które zakładają dwie grupy stanowisk: 1) dla asystentów pielęgniarek lub położnych i asystentów specjalistów pielęgniarek lub położnych. Stanowiska te określają ścieżkę awansu zawodowego pielęgniarek i położnych posiadających tytuł magistra pielęgniarstwa lub położnictwa w zależności od stażu pracy i posiadania tytułu specjalisty. Jest to również realizacja wniosku przedstawicieli związków zawodowych pielęgniarek i położnych oraz samorządu zawodowego pielęgniarskiego, umożliwiająca pielęgniarkom i położnym posiadającym tytuł magistra pielęgniarstwa lub położnictwa, zdobycia awansu na stanowisko: 1) asystent pielęgniarka lub położna - (staż 3 lata); 2) młodszy asystent pielęgniarka lub położna - (bez wymaganego stażu); 3) starsza pielęgniarka i starsza położna - (bez wymaganego stażu). W zakresie stanowisk pracy przeznaczonych dla pielęgniarek i położnych proponuje się wprowadzenie przepisów o charakterze doprecyzowującym i porządkującym, tj.: 1) usunięcie stanowiska stażystka pielęgniarka i stażystka położna - ponieważ nie ma już wymogu odbywania stażu; 2) uzupełnienie w części dotyczącej wymagań kwalifikacji, prawidłowego określenia uzyskanego wykształcenia - dla osób posiadających specjalizację i licencjat - przez dodanie sformułowania „tytuł specjalisty” i „tytuł licencjata” (w zakresie specjalizacji i licencjatu). Przepis w zakresie wymagań kwalifikacyjnych, gdzie wskazywano tytuł specjalisty w dziedzinie promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej lub organizacji i zarządzania lub w innej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, zastąpiono ogólnym przepisem „tytuł specjalisty w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia”. Dla stanowisk pielęgniarki lub położnej oddziałowej, zastępcy pielęgniarki lub położnej oddziałowej, pielęgniark lub położnej koordynującej i nadzorującej pracę innych pielęgniarek i położnych umożliwiono pełnienie tych funkcji nie tylko osobom legitymującym się stażem pracy w szpitalu, ale we wszystkich podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami udzielających całodobowo świadczeń zdrowotnych. W związku z tym, że przepisy dotyczące stanowisk pracy, które łącznie były zamieszczone na jednakowych rodzajach stanowisk dla pielęgniarek i położnych w pionie kadry kierowniczej sprawiały w praktyce duże problemy interpretacyjne (np. lp. 2 i 8 obowiązującego taryfikatora kwalifikacyjnego) - rozdzielono te rodzaje stanowisk. W związku z coraz liczniejszą grupą pacjentów z przetokami jelitowymi i moczowymi niezbędnym staje się utworzenie nowego stanowiska edukatora ds. stomii. Sprawowanie profesjonalnej opieki nad pacjentem oraz wykorzystanie w racjonalny sposób kompetencji pielęgniarek uzyskanych w ramach kształcenia podyplomowego rozpoczyna się jeszcze przed zabiegiem operacyjnym. Prowadzenie edukacji pomoże pacjentom w uniknięciu powikłań pooperacyjnych i skróci czas hospitalizacji oraz powrotu do aktywności zawodowej i społecznej. Dokonanie aktualizacji stanowisk pracy ujętych w obowiązującym rozporządzeniu związane jest również z nowelizacją przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2020 r. poz. 830). Przedmiotowa ustawa reguluje sposób ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w ramach stosunku pracy w podmiotach leczniczych. Przez osobę wykonującą zawód medyczny zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, należy rozumieć osobę uprawnioną na podstawie odrębnych przepisów do udzielania świadczeń zdrowotnych oraz osobę legitymującą się nabyciem fachowych kwalifikacji do udzielania świadczeń zdrowotnych w określonym zakresie lub w określonej dziedzinie medycyny. Ustawa z dnia 13 września 2018 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz ustawy o zmianie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1942), rozszerzyła zakres podmiotowy ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1473 - akt archiwalny) o pracowników działalności podstawowej innych niż pracownicy wykonujący zawody medyczne. Jest to grupa osób, która nie wykonuje zawodu medycznego, a zatrudnieni w charakterze pracowników działalności podstawowej wykonują pracę w komórkach organizacyjnych zakładu leczniczego, których działalność jest związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i jako pracownicy są obsadzani na stanowiskach działalności podstawowej określonych przepisami ww. rozporządzenia. Wobec powyższego, biorąc pod uwagę wytyczne zawarte w delegacji ustawowej do wydania przedmiotowego rozporządzenia czyli bezpieczeństwo pacjentów i efektywność zatrudnienia, zasadnym jest dokonanie przeglądu stanowisk pracy określonych w obecnie obowiązującym rozporządzeniu i zastąpienie dotychczasowego rozporządzenia przedłożonym projektem w celu dostosowania przepisów prawa do zmieniającego się dynamicznie rynku pracy w ochronie zdrowia, jak i systemu kształcenia kadr medycznych oraz nowelizacji przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego pracowników wykonujących zawody medyczne zatrudnionych w podmiotach leczniczych. Ponadto wymogi określone dla poszczególnych stanowisk pracy zostały, co do zasady ujednolicone, w kontekście zarówno poziomu wykształcenia, jak i stażu pracy przez ustalenie np. dla stanowisk starszych asystentów wymogu uzyskania tytułu magistra lub równorzędnego oraz 7- letniego stażu pracy, a dla stanowisk takich jak np. starszy technik farmaceutyczny, czy starszy dietetyk - wymogu uzyskania kwalifikacji zawodowych (bez względu na poziom wykształcenia) i 3-letniego doświadczenia zawodowego. Dodatkowo w projektowanym rozporządzeniu umożliwiono uzyskanie awansu zawodowego dla pracowników zatrudnionych na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy, dla których dotychczasowe regulacje nie przewidywały takiej możliwości, np. fizykom medycznym, inżynierom medycznym, higienistkom szpitalnym, pracownikom socjalnym, statystykom medycznym, czy sanitariuszom szpitalnym. Proponowane zmiany powinny stworzyć warunki do większego zainteresowania pracą przez stworzenie ścieżki awansu zawodowego i umożliwienie szerszego dostępu do poszczególnych stanowisk pracy. Ponadto podjęte działania powinny przyczynić się do zwiększenia zatrudniania w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami profesjonalnej kadry medycznej, i tym samym skutkować wyższym poziomem bezpieczeństwa zdrowotnego przez poprawę jakości i dostępności świadczeń zdrowotnych. Przewiduje się, że rozporządzenie wejdzie w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. Projekt rozporządzenia nie ma wpływu na działalność mikroprzedsiębiorców oraz małych i średnich przedsiębiorców. Jednocześnie należy wskazać, że nie ma możliwości podjęcia alternatywnych w stosunku do projektowanego rozporządzenia środków umożliwiających osiągnięcie zamierzonego celu. Projektowane rozporządzenie nie zawiera przepisów technicznych i w związku z tym nie podlega procedurze notyfikacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. z 2002 r. poz. 2039 oraz z 2004 r. poz. 597). Projekt rozporządzenia nie jest sprzeczny z prawem Unii Europejskiej. Projekt rozporządzenia nie wymaga przedłożenia właściwym instytucjom i organom Unii Europejskiej lub Europejskiemu Bankowi Centralnemu w celu uzyskania opinii, dokonania konsultacji lub uzgodnienia. Źródło: RCL Szacuje się, że w Polsce jest blisko 10 tys. elektroradiologów. Specjaliści tej dziedziny wykonują w Polsce rocznie nawet 30 mln procedur klinicznych i administracyjnych. Eksperci pozostają zgodni: bez elektroradiologii nie ma nowoczesnej medycyny. Pilnie potrzebna jest ustawa o zawodzie elektroradiologa. Elektroradiolodzy to członkowie personelu medycznego odpowiedzialni za wykonanie blisko 30 mln procedur medycznych rocznie. Wykonują i nadzorują badania diagnostyczne stosowane w: radiologii (badanie rentgenowskie (RTG), tomografia komputerowa (TK), rezonans magnetyczny (MRI), radioterapii, medycynie nuklearnej, pracowniach hemodynamiki i pracowniach elektrofizjologii. „W zasadzie nie ma dziedziny medycyny, w której zaangażowanie elektroradiologów nie byłoby konieczne. Według statystyk przygotowanych przez zespół prowadzący zrzeszający naszą grupę zawodową fanpage „Elektoradiologia”, w Polsce na etatach w ośrodkach medycznych jest ponad 8,5 tys. elektroradiologów. Twórcy grupy, dr Dawid Bodusz i mgr Kamil Zub szacują, że wraz z osobami zatrudnionymi na umowach kontraktowych i umowach-zlecenie jest nas prawdopodobnie w całej Polsce ponad 10 tys. To liczna grupa specjalistów” – zwraca uwagę Mikołaj Piwko, technik elektroradiolog ze Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu. Na co dzień elektroradiolodzy realizują szereg czynności klinicznych i administracyjnych. „W naszym ośrodku odpowiadamy między innymi za: rejestrację pacjenta w pracowni, odpowiednie ułożenie chorego do zabiegu, zmonitorowanie, podłączenie do systemów elektrofizjologicznych i programatorów urządzeń wszczepianych. Czuwamy nad prawidłową pracą aparatu RTG (angiografu), zarządzamy parametrami obrazu i dawkami promieniowania jonizującego. Nadzorujemy aparaturę medyczną, którą wykorzystujemy do zabiegów. Prowadzimy książkę zabiegową i sporządzamy opisy zabiegów. Znamy obsługę programatorów urządzeń wszczepianych. Kontrolujemy na nich parametry zaimplantowanych elektrod w czasie zabiegu i testujemy świeżo wszczepione pacjentowi urządzenie, jeśli jest taka możliwość. Przygotowujemy systemy elektrofizjologiczne do zabiegów ablacji; w odpowiedniej konfiguracji do odpowiedniej arytmii. Obsługujemy również podstawowy system elektrofizjologiczny i konsolę do krioablacji. Wspieramy lekarzy, kontrolując urządzenia w poradni kontroli stymulatorów. W chwili zagrożenia życia pacjenta bierzemy czynny udział w reanimacji” – wylicza Michał Róg, elektroradiolog z Kliniki Kardiologii z Pododdziałem Ostrych Zespołów Wieńcowych w Klinicznym Szpitalu Wojewódzkim nr 2 w Rzeszowie (na zdjęciu). Jak wskazują eksperci, obecnie wszystkie procedury elektroradiologiczne w Polsce wykonywane są przez techników elektroradiologii (osoby posiadające dyplom ukończenia medycznego studium zawodowego) oraz przez elektroradiologów (osoby z wykształceniem wyższym; posiadające tytuł licencjata lub magistra). Edukacja w tej specjalizacji nie kończy się jednak na ukończeniu szkół i uczelni. „Rozwój techniki medycznej i coraz bardziej rozbudowana aparatura diagnostyczna wymagają od nas ciągłego rozwoju i bieżącej znajomości nowinek technicznych w obszarze elektroradiologii. Istotne, że nasz zawód, oprócz konieczności posiadania specjalistycznej wiedzy technicznej oraz anatomiczno-medycznej, wymaga zaawansowania w zakresie tak zwanych kompetencji miękkich. To przede wszystkim umiejętność sprawnej pracy w zespole oraz wysoka odporność na stres. Bardzo ważna jest także wyobraźnia przestrzenna. Pomaga w wykonaniu określonych projekcji radiologicznych na przykład u pacjentów po wypadkach – takich, u których konieczne jest uzyskanie odpowiedniego diagnostycznie obrazu, a stan chorego nie pozwala, by w wyuczony, podręcznikowy sposób ustawić pacjenta do danej procedury” – wyjaśnia Mikołaj Piwko. „W naszym zawodzie bezcenne i niedocenione jest doświadczenie oraz wiedza, które zdobywamy z biegiem lat. W pracy musimy być komunikatywni i kreatywni. Musi nas cechować umiejętność szybkiego podejmowania najlepszych decyzji, także pod presją. Dlaczego to tak istotne? Zdarzają się sytuacje, kiedy aparatura techniczna używana do zabiegu nagle odmawia posłuszeństwa – jak to zwykle bywa, w najmniej odpowiednim momencie… W takiej sytuacji wiedza i doświadczenie pozwalają znaleźć rozwiązanie: bezpieczne i skuteczne dla pacjenta oraz dla całego personelu medycznego” – dodaje Michał Róg. Zdaniem przedstawicieli grupy zawodowej elektroradiologów, ich dziedzina jest zapomniana przez system ochrony zdrowia – niedoceniona i słabo opłacana. „Nasza codzienna praca przebiega w narażeniu na promieniowanie jonizujące, przez co jest obarczona zwiększonym ryzykiem rozwoju nowotworu. Mimo to od 2 lipca 2014 roku wydłużono nam czas pracy z 5 godzin na 7,35. Zwiększono nam czas pracy o połowę i to bez jakiegokolwiek wzrostu wynagrodzenia. Ważnym problemem jest dziś brak różnicowania specjalistów będących bezpośrednio po studiach z doświadczonymi specjalistami z wieloletnią praktyką. Zakres zdobytego wykształcenia elektroradiologicznego jest bardzo szeroki; obejmuje procedury i obszary takie jak: RTG, TK, MR, pracownie badań naczyniowych, elektroterapii serca, hemodynamiki, radioterapii, medycyny nuklearnej, audiometrii oraz pracownie EEG, EMG i EKG. Brak tworzonych specjalizacji w ramach dziedziny elektroradiologii w praktyce zamyka osobom pracującym na danym stanowisku możliwość zdobycia specjalistycznych uprawnień państwowych w swojej specjalizacji szczegółowej. To uniemożliwia dalsze formalne doskonalenie zawodowe. Obecne trudne realia powodują, że wielu specjalistów elektroradiologów decyduje się na wyjazd za granicę (głównie z powodów ekonomicznych) i realizowanie kariery poza Polską. Chyba nikt nie powinien mieć wątpliwości, że warto zrobić wszystko, żeby ten trend zatrzymać… Nasze środowisko od 30 lat czeka na ustawę o zawodzie. Na zmianach w wymienionym obszarze skorzystaliby zarówno pacjenci, członkowie zespołów medycznych, jak i cały system ochrony zdrowia” – mówi Michał Róg. Elektroradiolodzy w Polsce zrzeszają się dziś w ramach stowarzyszeń i grup. Postulują o utworzenie ścieżek kształcenia specjalistycznego w ramach dziedziny elektroradiologii oraz o opracowanie i wejście życie ustawy o zawodzie elektroradiologa. „Chcielibyśmy, by problem studiów pomostowych w dziedzinie elektroradiologii został rozwiązany tak samo, jak miało to miejsce w przypadku naszych koleżanek pielęgniarek. To bez wątpienia ważne i pilne wyzwanie. Istnieją sprawdzone wzorce, z których można i warto skorzystać” – uważa Mikołaj Piwko. „Bez techników elektroradiologii oraz elektroradiologów nie ma nowoczesnej medycyny. Bez zaangażowania tych członków personelu medycznego znacząca część praktyki klinicznej staje się „ślepa”. Rola specjalistów elektroradiologii bez wątpienia powinna być bardziej doceniana – także na szczeblu państwowym” – mówi dr hab. n. med. Andrzej Przybylski, prof. UR, kierownik Kliniki Kardiologii z Pododdziałem Ostrych Zespołów Wieńcowych w Klinicznym Szpitalu Wojewódzkim nr 2 w Rzeszowie, przewodniczący Sekcji Rytmu Serca Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego. „Bez specjalistów elektroradiologów nie byłoby możliwe nowoczesne interwencyjne leczenie zaburzeń rytmu serca. Dotyczy to zarówno zabiegów implantacji urządzeń wszczepialnych, takich jak: stymulatory serca, automatyczne wszczepialne defibrylatory-kardiowertery czy układy resynchronizujące, jak i zabiegów ablacji, a więc usuwania podłoża arytmii. Co ważne, w obszarze elektroradiologii mówimy o stosowaniu urządzeń medycznych wykorzystujących promieniowanie jonizujące. Elektroradiolog stoi więc na straży bezpieczeństwa wykonywanych procedur pod względem ekspozycji pacjenta – ale także personelu medycznego – na promieniowanie rentgenowskie. W mojej opinii trudno przecenić rolę elektroradiologów w dziedzinie elektrofizjologii klinicznej, a nasi koledzy pełnią przecież nie mniej ważną funkcję jako członkowie zespołów podczas zabiegów wykonywanych w pracowniach hemodynamiki; przy leczeniu choroby wieńcowej i zawału serca” – zaznacza dr hab. med. Oskar Kowalski, prof. SUM, kierownik Pracowni Elektrofizjologii i Elektrostymulacji Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu. „Stopień skomplikowania dzisiejszego sprzętu radiologicznego stosowanego w pracowniach elektrofizjologii jest coraz bardziej złożony i wymaga obsługi przez coraz lepiej wykwalifikowanych specjalistów. Wiedza, samodzielność i odpowiedzialność operatorów, jaką obserwowaliśmy jeszcze w latach 90-tych w porównaniu do stanu obecnego może budzić co najwyżej uśmiech i słuszną refleksję. Myślę, że nie przesadzę, twierdząc, że zawód elektroradiologa może śmiało stawać w szranki o palmę pierwszeństwa pod względem niedoceniania i niedofinansowania krytycznie ważnych zawodów w ochronie zdrowia w Polsce” – mówi prof. Radosław Lenarczyk z Kliniki Kardiologii, Wrodzonych Wad Serca i Elektroterapii Śląskiego Uniwersytetu Medycznego.